Czy natura da nam szczęście?

Rano wstajemy o 5, bo do pracy na drugim końcu miasta jest godzina dojazdu. Ciężkie powietrze doprawione niemałą ilością dwutlenku węgla zalega w płucach. I choć chcemy wziąć oddech pełną piersią, to w połowie czujemy kłucie w okolicach serca lub łopatek. Odkasłujemy. Nie wiemy co nam dolega, lekarz w gruncie rzeczy twierdzi, że jesteśmy zdrowi. W pracy czujemy niepokojące bóle międzyżebrowe. Słyszymy, że to normalne, „nerwobóle, proszę się zrelaksować i samo przejdzie”. Kolejny miesiąc, a my tak samo bezradni jak wcześniej – wszystkie metody, jakie próbowaliśmy, zawiodły. Jednocześnie gonimy za awansem i ciśniemy nadgodziny ile lokomotywa dała, by wreszcie móc odłożyć na wakacje, mieć godną emeryturę albo stworzyć stabilne finanse przed sprowadzeniem na świat dzieci. 

Znów, kolejny długi, tłoczny dzień. Wydaje się, że nie mają one końca. Wracamy z pracy, zupełnie wyczerpani. Mimo że odkładamy telefon, to zaraz ktoś dzwoni, żeby dogadać szczegóły spotkania, które ma się odbyć jutro. Później jeszcze ciocia na kawę, organizacja świąt, pomoc rodzeństwu albo przyjaciółce. Wreszcie siadamy. Jest 21:00 i żeby się wyspać, za godzinę się trzeba położyć – no to kolacja, kąpiel i kolejny dzień stracony. Rano znów jedziemy samochodem po asfaltowej ulicy. W przerwie w pracy scrollujemy swoje ulubione media, i chyba jest to jedyna rzecz, która trzyma nas przy zdrowych zmysłach, ta jedna dawka uśmiechu. Ale po 15 minutach musimy znów wrócić do trybu mróweczki i kultu pracy.

Miasto, a właściwie nasze ukochane betonowe labirynty to:

– hałas, ciągłe trąbienie, krzyk, pikanie świateł na pasach;

– ciągły pośpiech, by zdążyć na autobus, spotkanie biznesowe, do apteki przed zamknięciem; 

– niekończąca się ilość informacji (bo nawet jeśli chcemy się odmóżdżyć scrollując, to i tak ładujemy w swoje umysły tonę losowych wiadomości o świecie);

– niekończąca się dostępność dla otoczenia, do takiego stopnia, że czujemy się rozrywani przez oczekiwania innych;

– wielozadaniowość, pamiętanie o wszystkim i przeciążenie.

Jak więc mamy się regenerować? Jak nie oszaleć w karuzeli bodźców? 

To częsta trudność cywilizacyjna i nie bój się, nie jesteś z tym sam/a. Według Głównego Urzędu Statystycznego w 2024 roku 22276 tysięcy osób zamieszkiwało tereny urbanistyczne – ogromne betonowe labirynty, do których zjeżdżamy za pracą, studiami, znajomymi czy po prostu lepszą przyszłością. Wśród wieżowców, kamienic i niemalże identycznych blokowisk ciężko się nie zgubić, a jeszcze ciężej utrzymać dobrostan psychiczny.

Ekrany, Internet, w którym możemy znaleźć wszystko, zwiększające się zaludnienie zmuszające nas do coraz to gęstszej zabudowy mieszkalnej i przemysłowej, to wszystko jest zgoła nowe dla człowieka – a przynajmniej ewolucyjnie przystosowujemy się wolniej, niż się rozwijamy jako ludzkość. Jesteśmy w ciągłym trybie alarmowym; gotowi zareagować walką i ucieczką. Takie pobudzenie organizmu wręcz wypala jego zasoby. Bycie chronicznie w gotowości nie wychodzi nam na zdrowie.

Warto zerknąć wstecz; gdy mieliśmy jeszcze polanę z drzewem, pod którym bawiliśmy się w młodości, jak biegaliśmy przez pola pszenicy, jak jeździliśmy z rodzicami nad jezioro i ojciec kazał nam koniecznie wstać o 4, żeby udawać, że łowimy ryby, kiedy tak naprawdę siedzieliśmy w ciszy, patrzyliśmy na wodę i słuchaliśmy rytmicznej pieśni ptaków, koników polnych i szumu traw. Mamy sentyment do wspomnień, przez który marzymy w trudnych chwilach o wygodnym dzieciństwie bez odpowiedzialności.

 Ale czy na pewno chodzi tylko o sentyment?

 Tzw. green space (lasy, polany, zarośnięte tereny górskie) i blue space (morze, jeziora, rzeki, akweny) wspomagają dobrostan psychiczny i fizyczny człowieka – tak, dokładnie! Wpływają nie tylko na naszą podświadomość, ale także fizyczność (!) ograniczają wydzielanie w naszym organizmie hormonu stresu – takiego chochlika o imieniu Kortyzol, który napomina nam o niektórych rzeczach, ale gdy jest z nami 24/7 staje się wyniszczającym życie potworem (dokładnie jak ex, prawda? ;)). Potrafi napsuć krwi i to dosłownie. Nie będę tutaj tłumaczyć działania kortyzolu; to wymagałoby zdecydowanie za dużo Twojego czasu, a nie mamy go tyle w tej krótkiej przerwie w pracy.

Jeśli potrzebujemy relaksu, zmniejszenia ciągłego stresu, zresetowania uwagi i złego nastroju, powinniśmy wprowadzić więcej natury do naszego życia. Ale nie tak ekscesywnie, żeby pakować się i od razu wyprowadzać w Bieszczady (nie zrozum mnie źle, są przepiękne, ale z czegoś żyć trzeba, a nie każdy jest specjalistą IT na zdalnym). Wyobraź sobie zatem spokój. Co jest Twoim miejscem spokoju? Jedna osoba wyobrazi sobie pomost na jeziorze, inna polanę, ktoś góry i hulający wiatr, a inny zimne morze, ja do tego dorzucę spacer z psem po lesie. Ale czasem „spokój” wyobrażamy sobie pod kołdrą we własnym komfortowym i ciepłym łóżku. I to też jest okej, bo nawet w łóżku możesz poświęcić chwilę na uważność, przyjmijmy, że jest to 5 minut i rozgrywa się poniższy scenariusz:

Właśnie wróciłeś zmęczony z pracy albo szkoły do domu. Jesteś absolutnie przebodźcowany i czujesz, że jak ktoś będzie coś od ciebie chciał, to wybuchniesz, albo w najlepszym wypadku się popłaczesz. Zamykasz się w swojej sypialni. Na klucz. Wczołgujesz się pod kołdrę wypraną w nowym proszku, który pachnie Twoim ulubionym kwiatem. Zamykasz oczy. Wciągasz głęboko ten zapach, powietrze wypełnia całe Twoje płuca. Bardzo powoli wydychasz. Otwierasz oczy. Widzisz swoją monsterę. Zwróć uwagę, czy przybyło dziurek w jej listkach. Czy wychodzi jakiś nowy? A może jej korzenie już latają poza doniczką? Zerknij, czy dobrze rośnie. Zapewne gdyby była człowiekiem, byłaby ci wdzięczna za regularne podlewanie i nawóz. A kto Ciebie podlewa i daje ci paliwo do działania? Potrzebujesz wody i składników odżywczych tak samo jak ona. Zaplanuj sobie spokojny, ciepły posiłek. W jadalni z widokiem na drzewa, na których teraz ptaki wiją sobie gniazda i śpiewają, by znaleźć swojego życiowego partnera. Otwórz okno albo usiądź na balkonie, ławeczce przed blokiem. Znów zamknij oczy, weź oddech, dotknij swojego jedzenia, powąchaj, posmakuj. Jakie ono jest? Czym smakuje? Czy czujesz wszystkie składniki i przyprawy w efekcie końcowym? Och, i jak ptaszki pięknie, rytmicznie śpiewają.

Jak widzisz: nie potrzebujemy żadnej wycieczki na cudowną Islandię, żeby zanurzyć się w pięknie otoczenia

Wystarczy nam kontakt z naturą. Las, park, ogród, balkon z kwiatami, łąka, kilka drzew w parku dla psów, Twój mały kącik dla monstery i skrzydłokwiatu w rogu ciasnej sypialni. Nie musimy pakować się na weekend w góry. Już zwykły odpoczynek w otoczeniu piękna kwiatów redukuje chroniczny stres i pomaga wyciszyć przeciążony organizm.

Wpływ natury to przebadane zmiany w organizmie

Zmniejszenie ilości intensywnych bodźców, naturalność dźwięku, zieleń dla oczu, spokojne i swobodne poruszanie się bez pośpiechu, poczucie wiatru na swojej skórze, przestrzeni wokół, a także oderwanie się od obowiązków, ekranów, stresorów. Chroni przed rozwojem chorób cywilizacyjnych, jest skuteczną profilaktyką zaburzeń nastroju i odciąża system poznawczy człowieka, ułatwia poprawę wydolności fizycznej, a zwykłe „grzebanie w ziemi” poprawia naszą odporność przez bakterie wspomagające mikrobiom jelitowy, podobnie olejki eteryczne pochodzące z drzew. Nawet stres i ból ulegają zatarciu, gdy mamy kontakt z naturą. Jedno z badań dowiodło, że pacjenci, którzy patrzyli jedynie przez okno na naturę, doświadczali mniejszego bólu, niż ci, którzy tej natury wcale nie obserwowali, co oznacza, że obecność i doświadczanie terenów zielonych łagodzi odczuwanie bólu. A wystarczy być, dotykać, czuć, słuchać – zaangażować swoje zmysły w naturę, ale też w kontemplowanie piękna zamieszczonego na zdjęciu.

Dzięki temu wzbudzamy u siebie pozytywne emocje, spokój, przyjemność, zmniejszamy napięcie i budujemy poczucie teraźniejszości i kontaktu z otoczeniem. Zależy to również od jakości terenów zielonych, więc zarówno warto inwestować w skwery, palmiarnie, papugarnie, jak i w swój własny mały zielony kącik. 

Pozwolę sobie wspomnieć o badaniach dotyczących japońskich „kąpieli leśnych” (tzw. shinrin-yoku) i ich oddziaływaniu na poziom kortyzolu u badanych. Jest to „zanurzanie się” w leśnym gąszczu wszystkimi swoimi zmysłami i skupienie wyłącznie na tym, bez żadnych rozpraszaczy, ekranów, stresorów. Ma udowodnione właściwości regeneracyjne dla ludzkiego organizmu, a japońscy lekarze stosują ją nawet jako wspomaganie leczenia w przypadku nowotworów!. 

Dla kogo?

Wyniki wskazywały wyjątkowo duże zmiany u osób 65+, które miały choroby przewlekłe (cukrzyca, nadciśnienie, etc.). Świetnie wpływały terpeny, które drzewa wydzielają do powietrza, walczą one z przewlekłymi stanami zapalnymi. Wychodzenie na powietrze oczywiście jest profilaktyką niedoboru witaminy D3, która wpływa na nasze samopoczucie. A pozycja siedząca, którą uwielbiają studenci, gracze i pracownicy biurowi, powoduje zaburzenia metaboliczne i może być jednym z czynników wspierających zachorowalność na otyłość, która wiąże się nie tylko z niższą samooceną, ale też z gwałtownym wzrostem stanów zapalnych organizmu i ścieńczeniem kory mózgowej i istoty białej w obszarach odpowiedzialnych za poczucie nagrody i sprawujących władzę nad apetytem. Wywołuje to problemy z motywacją i pogorszeniem jakości nauki nowych rzeczy. Podejmując się analizy działania wyżej wskazanych mechanizmów, można stwierdzić, że ruch i pozycje inne niż stojąca oraz leżąca przeciwdziałają rozwojowi depresji i lęków. 

Czy natura i ruch wyleczą zaburzenia?

Nie. Natura może poprawić ogólny dobrostan człowieka, polepszyć samopoczucie, którym trzeba się zajmować regularnie. Jeden wyjazd pod namiot nie sprawi, że pozbędziemy się depresji na dobre. Potrzebujemy regularnych sesji uważności na świeżym powietrzu, sesji integracji z naturą. Jednakże, dawkowanie i sposób doświadczania natury nie są uniwersalne. Są to rzeczy indywidualne, które muszą sprawiać nam radość, by faktycznie działać.

Jak zatem korzystać z natury świadomie?

Przejść się na spacer po parku kilka razy w tygodniu, kontemplując piękno roślinności i słuchając śpiewu ptaków, można dotykać kory drzew. W trakcie pracy bądź przerwy, kiedy czujemy się przeciążeni, zrobić sobie pauzę i spędzić czas na spoglądaniu na roślinność za oknem, pejzażach czy kwiatach doniczkowych. Analizować kształt, woń, kolor. Nie trzymać telefonu; zostawić go w domu, a jeśli nie możemy, to głęboko w torbie albo plecaku. Nieśpiesznie obserwujmy otoczenie podczas przechadzek po terenach zielonych. Stwórzmy w mieszkaniu kącik pełen roślin, na balkonie, parapecie, a jeśli dysponujesz ogrodem; zasadź coś, co uznajesz za piękne. W weekend przejdź się do lasu na kilka godzin, nad jezioro czy kąpielisko leśne. Zjedz swój ulubiony posiłek na zewnątrz, a na randkę idź do parku, palmiarni albo ogrodu botanicznego. I pamiętaj! Staraj się czuć świat wszystkimi 5 zmysłami! 

Jeśli zaintrygowały Cię formy pozytywnego oddziaływania na dobrostan psychiczny jednostki, zerknij do bibliografii albo wyszukaj: aromaterapia, kąpiele leśne, przewlekły stres, kortyzol, dystres, rośliny pochłaniające metale ciężkie, terpeny. Wybrane przeze mnie artykuły stanowczo rozszerzają tę skromną publikację i są dostępne w formie PDF w Internecie, np. w Google Schoolar.

Jeśli jesteś natomiast osobą, na którą nie działa zwykłe poprawianie dobrostanu, skonsultuj się ze specjalistą odpowiedniej dziedziny. Zdrowie psychiczne i fizyczne to nie żarty i jeśli nie możesz wstać z łóżka, to najlepszym krokiem nie będzie wyjście pobiegać (sic!), tylko sięgnięcie po pomoc. A nad dobrostanem możemy popracować, kiedy już ustabilizujemy zdrowie lekami i psychoterapią. Nie bój się wyciągnąć rękę po pomoc i zawalczyć o siebie.

Autor: Weronika Monika Kondel, studentka psychologii na Wyższej Szkole Bezpieczeństwa z siedzibą w Poznaniu, ambitna dziewczyna z sercem dla ludzi i zwierząt, a także z nieidealnym życiem, które systematycznie ujarzmia pisaniem.

Bibliografia:

  1. Przewodnik po ćwiczeniach na zewnątrz, projekt w ramach aktywności fizycznej GREENPE 2024-2025, pod okiem koordynatora Dr Marka Vaczi, s. 1-10 (za: Marcelle i inni, 2020) 
  2. Kąpiele leśne receptą na dobre zdrowie, Mikołaj Jalinik i Sławomir Bakier, Politechnika Białostocka
  3. Ludność. Stan i struktura oraz ruch naturalny w przekroju terytorialnym w 2024 roku. Informacje statystyczne Głównego Urzędu Statystycznego
  4. Wpływ środowiska naturalnego na dobrostan człowieka – przegląd narracyjny, Aldona Molęda i Marzena Majchrowska, Politechnika Wrocławska,
    DOI: https://doi.org/10.13075/mp.5893.01634

Nie dajmy się depresji

RACJE GMINNE ROZMOWA GRUDZIEŃ 2025
fot. arch. prywatne

– Depresja to nie słabość. To zaburzenie nastroju, które leczy się skutecznie – przypomina
Ewa Stępniewicz, psycholożka, która pracuje w Ośrodku Pomocy Społecznej w Pawłowicach.
„Racje Gminne”: Czym właściwie jest depresja?
Ewa Stępniewicz: To zaburzenie nastroju, które wpływa jednocześnie na emocje, myślenie, ciało i codzienne funkcjonowanie. Nie jest „gorszym dniem” ani słabością charakteru. To choroba, którą można i trzeba leczyć — psychoterapią, zmianami stylu życia, a czasem także farmakoterapią.
Gdzie kończy się „zwykły” smutek, a zaczyna depresja?
Smutek jest naturalną reakcją na trudne wydarzenia i zwykle mija. Depresję podejrzewamy, gdy przez co najmniej dwa tygodnie utrzymują się: wyraźnie obniżony nastrój, utrata zainteresowań i radości, spadek energii
oraz towarzyszące temu objawy — problemy ze snem, koncentracją, apetytem, natrętne poczucie winy, myśli rezygnacyjne. Kluczowe jest to, że objawy przeszkadzają w pracy, nauce, relacjach. 
Czy to prawda, że jesienią pojawia się więcej przypadków depresji?
Tak, to bardzo widoczne. Jesień i początek zimy przynoszą krótsze dni i mniej światła. To zaburza produkcję melatoniny i serotoniny — hormonów regulujących sen, energię i nastrój. Czujemy większe zmęczenie, trudniej
utrzymać rytm dnia, spada motywacja. Dodatkowe obciążenie to powrót do powakacyjnych obowiązków, presja szkolna i zawodowa, a u seniorów — większa izolacja. U części osób pojawia się sezonowe obniżenie astroju,
a u bardziej wrażliwych — pełnoobjawowy epizod depresji. Jesień to czas, w którym warto uważniej słuchać siebie i bliskich.
Jak rozpoznać depresję u bliskich? Co powinno nas zaalarmować?
Zwracajmy uwagę na trzy obszary: emocje i myśli (beznadzieja, „jestem ciężarem”, czarne scenariusze), zachowanie (wycofanie, rezygnacja z aktywności, spadek wyników w szkole czy pracy, nadużywanie ekranów bądź alkoholu), i ciało (trudności ze snem, bóle, przewlekłe zmęczenie, wahania apetytu). Najprostszy sposób zapamiętania to 3 x s, czyli: smutek – prawie codziennie, spadek zainteresowań – nic nie cieszy i stałe zmęczenie – brak energii. Szczególnie alarmujące są wypowiedzi o braku sensu życia lub myśli samobójcze — wtedy reagujemy natychmiast: kontakt z lekarzem, psychologiem, a w nagłych sytuacjach numer 112.
Jakie są charakterystyczne objawy depresji u młodzieży?
U nastolatków depresja częściej „udaje” złość, rozdrażnienie, bunt. Do tego dochodzą spadki ocen, ucieczki w gry/telefon, izolacja od rówieśników, autoagresja. Młodzi rzadko proszą wprost o pomoc — oni to „pokazują”,
zamiast „mówić”. Dlatego potrzeba uważności ze strony dorosłych i spokojnej rozmowy bez oceniania: „Widzę, że trudniej ci ostatnio…Zrobimy to razem”.
A jak wygląda to u seniorów?
U osób starszych depresja bywa mylona z „naturalnym starzeniem się”. Często dominuje apatia, spowolnienie, lęk o zdrowie, dolegliwości somatyczne i poczucie osamotnienia po stratach. Jeżeli bliski przestaje wychodzić z domu, zaniedbuje leczenie chorób przewlekłych, traci apetyt albo sens codzienności — to ważny sygnał.
Kto jeszcze, poza nastolatkami i seniorami, jest szczególnie narażony na depresję?
Jest kilka grup, o których rzadko się mówi, a które wymagają dużej uważności. Są to co najmniej trzy istotne grupy podwyższonego ryzyka. Pierwsza to osoby w wieku produkcyjnym (około 25-55 lat), zawodowo aktywne. Presja pracy, szybkie tempo życia, nadgodziny, utrata równowagi między życiem zawodowym a prywatnym – to czynniki zwiększające ryzyko. Objawy mogą być mniej typowe: zmęczenie mimo snu, spadek efektywności w pracy, trudność z podejmowaniem decyzji, wycofywanie się z życia towarzyskiego. Warto w tej grupie zwracać uwagę na: nagły spadek wyników pracy, zwiększoną absencję, częste myśli „nie daję rady”, wzrost napięcia, żywki jako ucieczkę. Druga grupa ryzyka to rodzice małych dzieci i osoby w okresie okołoporodowym. Depresja może być maskowana zmęczeniem, brakiem snu, adaptacją do nowych obowiązków. Objawy to ogromne zmęczenie mimo snu, poczucie winy („nie jestem dobrą mamą”), unikanie kontaktu z dzieckiem lub nadmierna troska, trudności z koncentracją, izolacja. Szczególnie narażone na depresję są też osoby przeżywające kryzysy życiowe (utrata pracy, rozwód, śmierć bliskiej osoby), chorzy przewlekle, ale też ich opiekunowie. Objawy to utrata zainteresowania dotychczasowymi aktywnościami, wycofanie, poczucie braku sensu, trudności z koncentracją i pamięcią, objawy psychosomatyczne (bóle, problemy ze snem). Warto wtedy się zastanowić, czy nie zakładam maski odpowiedzialnej osoby i nie ignoruję własnych potrzeb. 

Jak żyć, żeby uchronić się przed depresją? Co możemy robić na co dzień, by jej zapobiegać?
Profilaktyka, czyli sześć rzeczy, które poma gają każdemu, to: regularny sen i rytm dnia, codzienny ruch, dieta, relacje i choćby krótki kontakt z kimś bliskim, ograniczenie ekranów i używek, małe cele i wdzięczność (1–3 rzeczy dziennie, które poszły dobrze).

 Wspominała Pani o relacjach. Jak w naszej gminie można je wzmacniać?
W Pawłowicach mamy ogromny zasób, z którego zdecydowanie warto korzystać – Silver Kluby dla seniorów. To miejsca spotkań, rozmów, warsztatów i wspólnego spędzania czasu. Seniorzy często mówią, że odzyskują tam energię i poczucie bycia potrzebnym. Wiemy z badań, że regularny kontakt społeczny zmniejsza ryzyko depresji, wzmacnia odporność psychiczną i daje realne poczucie przynależności. Warto pamiętać, że psychicznie lepiej
i szybciej regulujemy się, gdy dwie podstawowe potrzeby są spełnione: kontakt z naturą oraz życie we wspólnocie. Natura reguluje układ nerwowy, obniża napięcie, poprawia sen. Wspólnota — czy to Silver Kluby czy lokalne inicjatywy, spacery, warsztaty — daje poczucie sensu i bycia wśród ludzi. Te dwa elementy w połączeniu działają jak naturalny „system wzmacniający” dla psychiki.

 Kiedy i gdzie można zgłosić się po pomoc na terenie gminy?
W Pawłowicach w Ośrodku Pomocy Społecznej przy ulicy Górniczej 26 w poniedziałki i wtorki odbywają się spotkania z psychologiem. Wystarczy zadzwonić i się zapisać. To bezpieczne miejsce, w którym wspieramy
zarówno dzieci, młodzież, dorosłych, jak i całe rodziny. Jeśli ktoś zaczyna się zastanawiać, czy to już czas na skorzystanie z pomocy — to znaczy, że tak, już czas. Zachęcam do kontaktu. Nikt nie musi przechodzić przez to sam. Pierwszy telefon często jest najodważniejszym krokiem.

Jak leczyć depresję przy pomocy psychoterapii Gestalt?

Depresja - poczucie -pustki, beznadzieji, braku celu, bez życiodajnej energii.

Wszystko na nie, beznadzieja, poczucie winy, pesymistyczne myślenie często o tym, że moje życie nie ma sensu, a do tego spadek zdolności koncentracji, uwagi oraz zapamiętywania. Brzmi znajomo? Jeżeli tak to ten artykuł jest dla Ciebie. Sprawdź jak psychoterapeuci z Terapiosfery mogą Ci pomóc.

Aktualnie depresja jest jedną z najpowszechniejszych chorób psychicznych. Dotyka miliony ludzi na całym świecie. W jej leczeniu kluczową rolę odgrywają zarówno farmakoterapia jak i psychoterapia.

Jednym z efektywnych podejść terapeutycznych jest psychoterapia Gestalt, która koncentruje się na świadomości i teraźniejszości pacjenta. To właśnie w tym nurcie pracują psychoterapeuci Terapiosfery.

Czym jest psychoterapia Gestalt?

Psychoterapia Gestalt została rozwinięta w latach 40. XX wieku przez Fritza Perlsa, Laurę Perls i Paula Goodmana. Jest to humanistyczne podejście, które kładzie nacisk na osobiste doświadczenie, teraźniejszość i relacje międzyludzkie. Gestalt w języku niemieckim oznacza „kształt” lub „forma”, co odzwierciedla holistyczny charakter tej terapii – patrzenie na człowieka jako na całość, a nie jedynie na poszczególne objawy.

Jak psychoterapia Gestalt pomaga w leczeniu depresji?

  1. Świadomość siebie:
    • Terapia Gestalt pomaga pacjentom poszerzyć świadomość. Pomaga lepiej rozumieć siebie, swoje uczucia, myśli i zachowania. Osoby z depresją często mają zniekształcone myśli i przekonania na temat siebie i świata. Zwiększenie świadomości pomaga im zidentyfikować negatywne wzorce myślenia i pracować nad ich zmianą.
  2. Tu i teraz:
    • Psychoterapia Gestalt kładzie duży nacisk na życie w teraźniejszości. Depresja często wiąże się z nadmiernym rozpamiętywaniem przeszłości lub lękiem o przyszłość. Skupienie się na teraźniejszości pomaga pacjentom skoncentrować się na bieżących doświadczeniach i znaleźć w nich wartość.
  3. Kontakt i relacje:
    • Terapia ta podkreśla znaczenie autentycznych relacji międzyludzkich. Depresja może prowadzić do izolacji społecznej i poczucia samotności. Praca nad nawiązywaniem i utrzymywaniem zdrowych relacji może znacząco poprawić samopoczucie emocjonalne klienta.
  4. Wyrażanie uczuć:
    • W psychoterapii Gestalt pacjenci są zachęcani do pełnego wyrażania swoich uczuć, co może być szczególnie terapeutyczne dla osób z depresją, które często tłumią swoje emocje. Wyrażanie uczuć w bezpiecznym i wspierającym środowisku terapeutycznym może prowadzić do ulgi i lepszego zrozumienia siebie.
  5. Eksperymenty i ćwiczenia:
    • Terapeuci Gestalt często stosują różne eksperymenty i ćwiczenia, takie jak dramatyzacja, dialog wewnętrzny czy techniki rysunkowe, które pomagają pacjentom lepiej zrozumieć swoje doświadczenia i znaleźć nowe sposoby radzenia sobie z trudnościami.

Przykłady technik Gestalt stosowanych w leczeniu depresji

  1. Dialog z pustym krzesłem:

    • Technika ta polega na tym, że pacjent prowadzi wyimaginowaną rozmowę z osobą (lub częścią siebie), która siedzi na pustym krześle. Może to pomóc w rozwiązaniu wewnętrznych konfliktów i wyrażeniu stłumionych uczuć.
  2. Praca z marzeniami:
    • Analizowanie marzeń sennych może pomóc pacjentom w odkrywaniu ukrytych emocji i nieświadomych pragnień, które mogą przyczyniać się do ich depresji.
  3. Praca z ciałem:
    • Gestalt uznaje, że ciało i umysł są ze sobą ściśle powiązane. Pacjenci mogą być zachęcani do zwracania uwagi na swoje doznania cielesne i używania ich jako wskaźników emocjonalnych stanów.

Psychoterapia Gestalt oferuje unikalne podejście do leczenia depresji, skupiając się na świadomości, teraźniejszości i autentycznych relacjach. Poprzez zwiększenie świadomości siebie, wyrażanie uczuć i eksperymentowanie z nowymi sposobami radzenia sobie z trudnościami możesz odkrywać nowe perspektywy i znaleźć drogę do zdrowienia. Jeśli zmagasz się z depresją, warto rozważyć psychoterapię Gestalt jako jedno z narzędzi, które może pomóc Ci odzyskać równowagę i poprawić jakość życia. 

Zapraszamy do Terapiosfery. Umów wizytę lub konsultację.